غزل ۵۰۱ - امشب از چشم و مغز، خواب گریخت

امشب از چَشم و مَغز، خواب گُریخت
دید دل را چُنین خَراب، گُریخت ۱

خوابْ دل را خراب دید و یَباب
بی نَمَک بود، ازین کَباب گُریخت ۲

خوابِ مِسکین به زیرِ پَنجهٔ عشق
زَخم‌ها خورْد و زِاضْطراب گُریخت ۳

عشقْ همچون نَهنگْ لب بِگُشاد
خوابْ چون ماهی اَنْدَر آب گُریخت ۴

خواب چون دید خَصْمِ بی‌زِنهار
مولْ مولی بِزَد، شِتاب گُریخت ۵

ماهِ ما شب بَرآمَد و این خواب
هَمچو سایه زِ آفتاب گُریخت ۶

خواب چون دید دولتِ بیدار
هَمچو گُنجشک از عُقاب گُریخت ۷

شُکرْلِلَّهْ، هُمایْ باز آمد
چون که باز آمد، این غُراب گُریخت ۸

عشق از خوابْ یک سوآلی کرد
چون فرو مانْد از جواب، گُریخت ۹

خواب می‌بَست شش جِهَت را دَر
چون خدا کرد فَتْحِ باب، گُریخت ۱۰

شمسِ تبریز از خیالَت خواب
چون خَطایی‌ست کَزْ صَواب گُریخت ۱۱