غزل ۶۰۰ - به جائی دلت گرم سوداست گوئی

به جائی دلت گرم سوداست گوئی
دل بی‌سر و برگ از آنجاست گوئی ۱

تو را مستی هست پنهان نه پیدا
ولیکن نه مستی صهباست گوئی ۲

دل نیست برجا فلک بر تو دیدی
ز جام هوس باده پیماست گوئی ۳

به من می‌کنی لطفی از حد زیاده
مرادت ازین لطف ایذاست گوئی ۴

بهر چشم برهم زدن بهر قتلم
ز چشمت به ابرو صد ایماست گوئی ۵

فلک بر زمین از دو چشم تر من
گمارنده هفت دریاست گوئی ۶

متاع قرار و سکون در دل ما
درین عهد اکسیر و عنقاست گوئی ۷

به دل هرچه دیدند بردند خوبان
دل عاشقان خوان یغماست گوئی ۸

پراکنده عشقی که دانم به طعنش
لب اوست گویا دل ماست گوئی ۹

ز بزم بتان محتشم خاست طوفان
ستیزندهٔ مست من آنجاست گوئی ۱۰