هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر و استعاره‌های غنی، به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، و رنج‌های عاطفی می‌پردازد. شاعر از گل، غزال، و دیگر عناصر طبیعت برای بیان احساسات خود استفاده می‌کند و به انتقاد از رفتارهای ناپسند نیز اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن شامل استعاره‌های پیچیده و مفاهیم عاطفی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی ممکن است نیاز به تجربه‌ی زندگی بیشتری برای درک کامل داشته باشند.

غزل ۵۹۹ - دل خود رای مرا برده گل خودروئی

دل خود رای مرا برده گل خودروئی
ترک خنجر کش مردم کش آتش خوئی ۱

طفل نو سلسله‌ای شوخ تنگ حوصله‌ای
شاه دیوانه و شی ماه مشوش موئی ۲

سر و کارم به غزالیست کزاغیار مدام
می‌کند روکش مردم به یک آدم روئی ۳

دیده پرنور شود نرگس نابینا را
گر به گلشن رسد از پیرهن او بوئی ۴

گوش بر بد سخنم کی منهی امروز ای گل
خورده بر گوش تو گویا سخن بدگوئی ۵

چند سویت نگرم عشوهٔ چشمی بنما
عشوهٔ چشم نباشد گره ابروئی ۶

عشوهٔ غلب شده بر محتشم آری چکند
ناتوانی چنین خصم قوی بازوئی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۸۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۹۸ - صورت به این لطافت سیرت به این نکوئی
گوهر بعدی:غزل ۶۰۰ - به جائی دلت گرم سوداست گوئی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.