غزل ۵۴۴ - ای که ز یک تابش تو کوه احد پاره شود

ای کِه زِ یک تابشِ تو کوهِ اُحُد پاره شود
چه عَجَب اَرْ مُشتِ گِلی عاشق و بیچاره شود ۱

چون که به لُطفَش نِگَری سنگ حَجَر موم شود
چون که به قَهرَش نِگَری مومِ تو خود خاره شود ۲

نوحه کُنی نوحه کُنی مُردهٔ دلْ زنده شود
کار کُنی کار کُنی جانِ تو این کاره شود ۳

عَزْمِ سَفَر دارد جان می‌نَهی‌اَش بَندِ گِران
برسِکُلَد بَند تو را عاقِبَت آواره شود ۴

چون که سُلَیمان بِرَوَد دیوْ شَهَنشاه شود
چون بِرَوَد صَبر و خِرَد نَفْسِ تو اَمّاره شود ۵

عشق گرفته‌ست جهان رنگ نَبینی تو ازو
لیک چو بر تَن بِزَنَد زَردیِ رُخساره شود ۶

شَهْ بَچه‌یی باید کو مُشتریِ لَعْل بُوَد
نادره‌یی باید کو بَهرِ تو غَم خواره شود ۷

بِشْنو از قولِ خدا هست زمینْ مَهْدِ شما
گَر نبُوَد طِفْل چرا بَستهٔ گَهْواره شود؟ ۸

چون بِجَهی از غَضَبَش دامَنِ حِلْمَش بِکَشی
آتشِ سوزنده تو را لُطف و کَرَم باره شود ۹

گَردشِ این سایهٔ من سُخرهٔ خورشیدِ حَق است
نی چو مُنَجِّم که دِلَش سُخرهٔ اِسْتاره شود ۱۰