غزل ۶۳۰ - گر دیو و پری حارس با تیغ و سپر باشد

گَر دیو و پَری حارِس با تیغ و سِپَر باشد
چون حُکْمِ خدا آید آن زیر و زَبَر باشد ۱

بر هر چه اُمیدَسْتَت کِی گیرد او دَستَت
بر شکلِ عَصا آید وان مارِ دو سَر باشد ۲

وان غُصّه که می‌گویی آن چاره نکردم دی
هر چاره که پِنْداری آن نیز غَرَر باشد ۳

خودکرده شِمُر آن را چه خیزد از آن سودا
اَنْدَر پِیِ صد چون آن صد دامِ دِگَر باشد ۴

آن چاره هَمی‌کردم آن مات نمی‌آمد
آن چارهٔ لَنْگَت را آخِر چه اثر باشد؟ ۵

از ماتْ تو قوتی کُن یاقوتْ شو او را تو
تا او تو شوی تو او این حِصْن و مَفَر باشد ۶