غزل ۶۴۵ - بار دگر آن آب به دولاب درآمد

بارِ دِگَر آن آبْ به دولاب دَرآمَد
وانْ چرخهٔ گَردنده در اِشْتاب دَرآمَد ۱

بارِ دِگَر آن جانِ پُر از آتش و از آب
در لَرْزه چو خورشید و چو سیماب دَرآمَد ۲

بارِ دِگَر آن صورتِ پنهانیِ عالَم
از روزَنِ جانْ دوش چو مَهْتاب دَرآمَد ۳

خورشید که می‌دَرَّد ازو مَشرق و مَغرب
از لُطْف بُوَد گَر به صُطُرلاب دَرآمَد ۴

بارِ دِگَر آن صُبح بَخَندید و بِتابید
تا خُفتهٔ صد ساله هم از خواب دَرآمَد ۵

بارِ دِگَر آن قاضیِ حاجات نِدا کرد
خیزید که آن فاتِحِ اَبْواب دَرآمَد ۶

بارِ دِگَر از قِبْله رَوان گشت رِسالت
در گوشِ مُحَمَّد چو به مِحْراب دَرآمَد ۷

چون رفت مُحَمَّد به دَرِ خَیْبَرِ ناسوت
نَقْبی بِزَد از نُصْرت و نَقّاب دَرآمَد ۸

از بیمِ مَلَک جُمله فَلَک رَخْنه و دَر شُد
وَزْ بیمِ مُسَبِّب همه اَسْباب دَرآمَد ۹

آری لَقَبَش بود سَعادت بَکِ عالَم
زان پیش که اشخاصْ به اَلْقاب دَرآمَد ۱۰

بُگْشاد مُحَمَّد دَرِ خُمخانهٔ غَیبی
بسیار کَسادی به میِ ناب دَرآمَد ۱۱

از بَهرِ دلِ تشنه و تَسْکینِ چُنین خون
آن جامِ میِ لَعْلِ چو عُنّاب دَرآمَد ۱۲

خاموش کُن امروز که این روزِ سُخَن نیست
زَحْمَت مَدِه آن ساقیِ اَصْحاب دَرآمَد ۱۳