غزل ۶۴۴ - تا نقش تو در سینهٔ ما خانه نشین شد

تا نَقْشِ تو در سینهٔ ما خانه نشین شُد
هر جا که نشینیم چو فردوسِ بَرین شُد ۱

آن فِکْر و خیالاتِ چو یَأجوج و چو مَأجوج
هر یک چو رُخِ حوری و چون لُعْبَتِ چین شُد ۲

آن نَقْش که مَرد و زن ازو نوحه کُنانند
گَر بِئْسَ قَرین بود کُنون نِعْمَ قَرین شُد ۳

بالا همه باغ آمد و پَستی هَمگی گنج
آخِر تو چه چیزی که جهان از تو چُنین شُد؟ ۴

زان روز که دیدیمَش ما روز فُزونیم
خاری که وِرا جُست گُلِستانِ یَقین شُد ۵

هر غوره زِ خورشید شُد انگور و شِکَر بَست
وان سنگِ سِیَه نیز ازو لَعْلِ ثَمین شُد ۶

بسیار زمین‌ها که به تَفْصیلْ فَلَک شُد
بسیار یَسار از کَفِ اِقْبال یَمین شُد ۷

گَر ظُلْمَتِ دل بود کُنون روزَنِ دل شُد
وَرْ رَهزنِ دین بود کُنون قُدْوهٔ دین شُد ۸

گَر چاهِ بَلا بود که بُد مَحْبَسِ یوسُف
از بَهرِ بُرون آمدنش حَبْلِ مَتین شُد ۹

هر جُزو چو جُنْدُاللَّهْ مَحکومِ خدایی‌ست
بر بَنده اَمان آمد و بر گَبْر کَمین شُد ۱۰

خاموش که گُفتارِ تو مانندهٔ نیل است
بر قِبْطْ چو خون آمد و بر سِبْطْ مَعین شُد ۱۱

خاموش که گُفتارِ تو اَنْجیرِ رَسیده‌ست
امّا نه همه مُرغِ هوا دَرخورِ تین شُد ۱۲