غزل ۶۷۷ - عجب آن دلبر زیبا کجا شد؟

عَجَب آن دِلْبَرِ زیبا کجا شُد؟
عَجَب آن سَروِ خوش بالا کجا شُد؟ ۱

میانِ ما چو شَمعی نور می‌داد
کجا شُد ای عَجَب بی‌ما کجا شُد؟ ۲

دِلَم چون بَرگ می‌لَرْزَد همه روز
که دِلْبَر نیم شب تنها کجا شُد؟ ۳

بُرو بر رَهْ بِپُرس از رَهْگُذَرْیان
که آن هَمراهِ جانْ اَفْزا کجا شُد؟ ۴

بُرو در باغ پُرس از باغْبانان
که آن شاخِ گُلِ رَعْنا کجا شُد؟ ۵

بُرو بر بام پُرس از پاسْبانان
که آن سُلطانِ بی‌هَمتا کجا شُد؟ ۶

چو دیوانه هَمی‌گردم به صَحرا
که آن آهو در این صَحرا کجا شُد؟ ۷

دو چَشمِ من چو جیحون شُد زِ گریه
که آن گوهر دَرین دریا کجا شُد؟ ۸

زِ ماه و زُهره می‌پُرسَم همه شب
که آن مَهْ رو بَرین بالا کجا شُد؟ ۹

چو آنِ ماست چون با دیگران است؟
چو این جا نیست او آن جا کجا شُد؟ ۱۰

دل و جانش چو با اللّهْ پیوست
اگر زین آب و گِل شُد لا کجا شُد؟ ۱۱

بگو روشن که شَمسُ الدّینِ تبریز
چو گفت اَلشَّمْسُ لا تَخْفی کجا شُد؟ ۱۲