شماره ۴ - غمش تا در دلم مَأوا گرفته است

غمش تا در دلم مَأوا گرفته است
سرم چون زلف او سودا گرفته است ۱

لب چون آتشش آب حیات است
از آن آب آتشی در ما گرفته است ۲

هُمای همتم عمری است کز جان
هوای آن قد و بالا گرفته است ۳

شدم عاشق به بالای بلندش
که کار عاشقان بالا گرفته است ۴

چو ما در سایهٔ الطاف اوییم
چرا او سایه از ما وا گرفته است؟ ۵

نسیم صبح، عنبر بوست امروز
مگر یارم ره صحرا گرفته است؟ ۶

ز دریای دو چشمم گوهر اشک
جهان در لؤلؤ لالا گرفته است ۷

حدیث حافظ ای سرو سمن‌بوی
به وصف قد تو بالا گرفته است ۸