غزل ۶۹۶ - بیچاره کسی که زر ندارد

بیچاره کسی که زَرْ ندارد
وَزْ مَعْدنِ زَر خَبَر ندارد ۱

بیچاره دلی که مانْد بی‌تو
طوطی‌ست ولی شِکَر ندارد ۲

دارد هُنر و هزار دولَت
افسوسْ که آن دِگَر ندارد ۳

می‌گوید دستِ جامْ بَخشَش
ما بِدْهیمَش اگر ندارد ۴

بر وِیْ ریزیم آبِ حیوان
گَر آبْ بر آن جِگَر ندارد ۵

بی بَرگان را دهیم بَرگی
زان بَرگ که شاخِ تَر ندارد ۶

آن‌ها که زِ ما خَبَر ندارند
گویند دُعا اثر ندارد ۷

نزدیک آمد که دیده بَخشیم
آن را که به ما نَظَر ندارد ۸

خاموش که مُشکلاتِ جان را
جُز دستِ خدایْ بَرندارد ۹