غزل ۶۹۵ - این قافله بار ما ندارد

این قافله بارِ ما ندارد
از آتشِ یارِ ما ندارد ۱

هر چند درخت‌های سَبزَنْد
بویی زِ بهارِ ما ندارد ۲

جانِ تو چو گُلْشَن است لیکِن
دلْ خسته به خارِ ما ندارد ۳

بَحری‌ست دلِ تو در حَقایِق
کو جوشِ کِنارِ ما ندارد ۴

هر چند که کوه بَرقَراراست
وَاللّهْ که قَرارِ ما ندارد ۵

جانی که به هر صَبوحْ مَست است
بویی زِ خُمارِ ما ندارد ۶

آن مُطربِ آسْمان که زُهره‌ست
هم طاقَتِ کارِ ما ندارد ۷

از شیرِ خدایْ پُرسْ ما را
هر شیرْ فَقارِ ما ندارد ۸

مَنْمایْ تو نَقدِ شَمسِ تبریز
آن را که عِیارِ ما ندارد ۹