(۵) حکایت حسین منصور حلاج بر سر دار

چو ببریدند ناگه بر سر دار
سر دو دست حلاج آن چنان زار ۱

بدان خونی که از دستش بپالود
همه روی و همه ساعد بیالود ۲

پس او گفت آنکه سر عشق بشناخت
نمازش را بخون باید وضو ساخت ۳

بدو گفتند ای شوریده ایام
چراکردی بخون آلوده اندام ۴

که گر از خون وضوی آن بسازی
بود عین نمازت نانمازی ۵

چو مردان پای نه در کوی معشوق
مترس از نام و ننگ هیچ مخلوق ۶

که هر دل کو بقیومست قایم
نترسد ذرّهٔ از لؤم لایم ۷

بیا مردانه در کار خدا باش
کم اغیار گیر و کار را باش ۸

چو گردون گرد عالم چند گردی
ز خود کامی فراتر شو بمردی ۹

که گر عشقت چین نامرد گیرد
ز خجلت بند بندت درد گیرد ۱۰

بسا شیران که صاحب زور بودند
بزور عشق در چون مور بودند ۱۱

تو کز موری کمی در زور و مقدار
به پیش عشق چون آئی پدیدار؟ ۱۲