(۲) حکایت ابرهیم علیه السلام با نمرود

مگر نمرود را چون هشتصد سال
برآمد تیره شد حالی برو حال ۱

اگرچه ازتکبّر پیل تن بود
ولی یک پشّه او را راه زن بود ۲

یقینش شد که چون انکار کردست
خدای این پشّه را بر کار کردست ۳

بابرهیم گفت او کآشکارست
که اکنون گنج من بیش از هزارست ۴

همه پُر زرِّ سرخست و جواهر
بتو بخشم دعائی گوی آخر ۵

که تا از فضل و رحمت حق تعالی
دهد از نور ایمانم کمالی ۶

خلیل آنجا نهادش روی بر خاک
زبان بگشاد کای دارندهٔ پاک ۷

ز دل برگیر قفل این بیخبر را
بجنبان سلسله بگشای در را ۸

بایمان تازه گردان جان مستش
بفضل خود ممیران بت پرستش ۹

خطاب آمد زحضرت کای پیمبر
تو فارغ شو ازو و رنج کم بر ۱۰

که ما را نیست ایمان بهائی
که هست این گوهر ایمان عطائی ۱۱

که چون خواهیم فرمانی درآید
ز ترسائی مسلمانی برآید ۱۲

بزرگانی که استغناش دیدند
نه شب خفتند و نه روز آرمیدند ۱۳

چو کور از نقطهٔ اسرار بودند
همه سرگشته چون پرگار بودند ۱۴

چو کس را از دم آخر خبر نیست
ازان دم حصّه جز خوف و خطر نیست ۱۵