غزل ۷۰۸ - برخیز که ساقی اندر آمد

بَرخیز که ساقی اَنْدَر آمد
وان جانِ هزار دِلْبَر آمد ۱

آمد میِ ناب وَزْ پِیِ نُقْل
بادام و نَبات و شِکَّر آمد ۲

آن جان و جهان رَسید و از وِیْ
صد جان جهانْ مُصَوَّر آمد ۳

مُشک آمد پیشِ طُرّهٔ او
کان طُرّه زِ حُسنْ بر سَر آمد ۴

زد حَلْقهٔ مُشکْ فام و می‌گفت
بُگْشایْ که بنده عَنْبَر آمد ۵

از تابِش لَعْلِ او چه گویم؟
کَزْ لَعْل و عَقیق بَرتَر آمد ۶

زان سُنبُلِ ابروَش حَیاتَم
با بَرگ و لَطیف و اَخْضَر آمد ۷

دَردِهْ میِ خام و بین که ما را
در مَجلِس خامِ دیگر آمد ۸

آن رایَتِ سُرخ کَزْ نِهیبَش
اِسْپاهِ فَرَج مُظَفَّر آمد ۹

هر کار که بسته گشت و مُشکل
آن کار بِدو مُیَسَّر آمد ۱۰

میْ دِهْ که سَرِ سُخَن ندارم
زیرا که سُخَن چو لَنْگَر آمد ۱۱