هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از جدایی دل از خود و گریختن آن به سوی خدا سخن میگوید. دل به دلیل گسستن بند عقل، از شاعر دور شده و به سوی خلوت خدا رفته است. شاعر تأکید میکند که دل در خانه نیست، بلکه مانند مرغی در هوا پرواز کرده و به سوی پادشاه (خدا) رفته است.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
غزل ۷۲۲ - ما مست شدیم و دل جدا شد
ما مَست شُدیم و دلْ جدا شُد
از ما بِگُریخت تا کجا شُد ۱
چون دید که بَندِ عقل بُگْسَسْت
در حال دِلَم گُریزپا شُد ۲
او جایِ دِگَر نرفته باشد
او جانِبِ خَلْوَتِ خدا شُد ۳
در خانه مَجو که او هَواییست
او مُرغِ هواست و در هوا شُد ۴
او بازِ سپیدِ پادشاه است
پَرّید به سویِ پادشا شُد ۵
از ما بِگُریخت تا کجا شُد ۱
چون دید که بَندِ عقل بُگْسَسْت
در حال دِلَم گُریزپا شُد ۲
او جایِ دِگَر نرفته باشد
او جانِبِ خَلْوَتِ خدا شُد ۳
در خانه مَجو که او هَواییست
او مُرغِ هواست و در هوا شُد ۴
او بازِ سپیدِ پادشاه است
پَرّید به سویِ پادشا شُد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۲۱ - هر سینه که سیمبر ندارد
گوهر بعدی:غزل ۷۲۳ - ساقی برخیز کان مه آمد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
