غزل ۷۴۹ - مست آمد دلبرم تا دل برد از بامداد

مَست آمد دِلْبَرم تا دلْ بَرَد از بامْداد
ای مُسلمانان زِ دستِ مَستْ دِلْبَر دادْ داد ۱

دی دلِ من می‌جَهید و هر دو چَشمَم می‌پَرید
گفتم این دل تا چه بیند وین دو چَشمَم بامْداد ۲

بامدادانْ اَنْدرین اندیشه بودم ناگهان
عشقِ تو در صورتِ مَهْ پیشَم آمد شادْ شاد ۳

من کِه باشم باد و خاک و آب و آتشْ مَستِ اوست
آتشِ او تا چه آرَد بر من و بر خاک و باد ۴

عشقْ ازو آبِسْتن است و این چهار از عشقِ او
این جهانْ زین چار زاد و این چهار از عشقْ زاد ۵