غزل ۷۵۰ - شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهاد

شاد شُد جانَم که چَشمَت وَعدهٔ اِحسانْ نَهاد
ساده دل مَردی که دلْ بر وَعدهٔ مَستان نَهاد ۱

چون حَدیثِ بی‌دلان بِشْنید جانِ خوشْ دِلَم
جان بِداد و این سُخَن را در میانِ جان نَهاد ۲

بُرج بُرج و خانه خانه جویَم آن خورشید را
کو کلیدِ خانه از همسایگانْ پنهان نَهاد ۳

مُشک گفتم زُلْفِ او را زین سُخَن بِشْکَسْت زُلْف
هِنْدویِ زُلْفَش شِکَسته رو به تُرکِستان نَهاد ۴

من نِیَم سُلطانْ وَلیکِن خاکِ پای او شُدم
خاکِ پایِ خویشتن را او لَقَبْ سُلطان نَهاد ۵

هَمچو گُربه عَطْسهٔ شیری بُدم از اِبْتِدا
بس شُدم زیر و زَبَر کو گُربه در اَنْبان نَهاد ۶

گفت اَرْتو زادهٔ شیری نه­یی گُربه بَرآ
بَردَرْ اَنْبان شیر در اَنْبانْ درونْ نَتْوان نهاد ۷

من چو اَنْبان بَردَریدم گفت آن اَنْبان مرا
چون تویی را هر کِه گُربه دید او بُهْتان نَهاد ۸

شَمسِ تبریزی­ست تابانْ از وَرای هفت چَرخ
لاجَرَم تابِ نوآیین بر چهاراَرْکان نَهاد ۹