غزل ۷۵۳ - هم لبان می فروشت باده را ارزان کند

هم لَبانِ میْ فُروشَت باده را ارزان کُند
هم دو چَشمِ شوخِ مَستَت رَطْلْ را گَردان کُند ۱

هم جهان را نور بَخشَد آفتابِ رویِ تو
زَهْر را تِریاق سازد کُفْر را ایمان کُند ۲

هر کِه را در چَشمْ آرَد چَشمِ او روشن شود
هر کِه را از جانْ بَرآرَد غَرقهٔ جانان کُند ۳

چون که بر کُرسی بَرآیَد پادشاهِ روحِ او
چَرخ را بَرهَم دَرانَد عَرشْ را لَرْزان کُند ۴

آن کِه از حاجَت نَظَر دارد به کاسه­یْ هر کسی
لُطفِ او بَرگیرد و هم کاسهٔ سُلطان کُند ۵