الحکایه و التمثیل

بگوش خود شنودستم ز هر کس
که موری را بسالی دانهٔ بس ۱

ز حرص خود کند در خاک روزن
گهی گندم کشد گه جوگه ارزن ۲

اگر بادی برآید از زمانه
نه او ماند نه آن روزن نه دانه ۳

چو او را دانهٔ سالی تمام است
فزون از دانهٔ جستن حرام است ۴

مثال مردم آمد حال آن مور
که نه تن دارد و نه عقل و نه زور ۵

شده در دست حرص خود گرفتار
بنام و ننگ و نیک و بد گرفتار ۶

همی ناگاه مرگ آید فرازش
کند از هرچ دارد خوی بازش ۷

هر آن چیزی که آنرا دوست تر داشت
دلش باید ازو ناکام برداشت ۸

چو بستاند اجل ناگاه جانش
سر آرد جملهٔ کار جهانش ۹

نه او ماند نه آن حرصش که بیش است
کدامین خواجه صد درویش پیش است ۱۰