غزل ۷۸۷ - آنچه روی تو کند نور رخ خور نکند

آنچه رویِ تو کُند نورِ رُخِ خَور نکُند
وانچ عشقِ تو کُند شورشِ مَحْشَر نکُند ۱

هر کِه بیند رُخِ تو جانِبِ گُلْشَن نَرَوَد
هر کِه دانَد لبِ تو قِصّهٔ ساغَر نکُند ۲

چون رَسَد طُرّهٔ تو مُشکْ دِگَر دَمْ نَزَنَد
چون رَسَد پَرتوِ تو عقلْ دِگَر سَر نکُند ۳

مالِکُ الْمُلْک چُنان سَنْجَقِ عُشّاق فَراشت
که کسی را هَوَسِ مُلْکَتِ سَنْجَر نکُند ۴

تابِ آن حُسن که در هفت فَلَک گُنجا نیست
جُز که آهنگِ دلِ خستهٔ لاغَر نکُند ۵

دلِ ویران که دَرو گنجِ هوایِ اَبَدی­ست
رُخِ عاشق زِچه رو هَمچو رُخِ زَر نکُند؟ ۶

من نَدانَم تو بگو آه چه باشد آن چیز
که دلارام به یک غَمْزه مُیَسَّر نکُند؟ ۷

توبه کردم که نگویم من از آن توبه شِکَن
هر کِه بیند شِکَنَش توبهٔ دیگر نکُند ۸

قیمتِ فَهمِ من است این نَبُوَد قیمتِ عشق
جُز که گوهر صَنَما قیمتِ گوهر نکُند ۹

یارَب اَرْ صبر نَیابَد زِ تو دل زاتشِ عشق
تا اَبَد قِصّه کُند قِصّه مُکَرَّر نکُند ۱۰

گَرچه با خاکْ بَرابَر کُند او قالَبِ ما
خاکِ ما را به دو صد روحْ بَرابَر نکُند ۱۱