غزل ۷۸۶ - آن که عکس رخ او راه ثریا بزند

آن کِه عکسِ رُخِ او راهِ ثُریّا بِزَند
گَر رَهِ قافلهٔ عقل زَنَد تا بِزَند ۱

آن کِه نُقْل و میِ او در رَهِ صوفی نَقْد است
رَسَدش گَر به نَظَر گَردنِ فردا بِزَند ۲

گَر پراکنده دلی دامَنِ دل گیر که دل
خیمهٔ اَمْن و اَمان بر سَرِ غوغا بِزَند ۳

عُمَّری باید تا دیو ازو بُگْریزد
احمدی باید تا راهِ چَلیپا بِزَند ۴

در هر آن کُنْجِ دلی که غَمِ تو مُعْتَکِف است
نیم­شبْ تابشِ خورشید بر آن جا بِزَند ۵

عارفا بَهرِ سه نان دعوتِ جان را مَگُذار
تا سِنانَت چو علی در صَفِ هَیجا بِزَند ۶

زین گُذر کُن که رَسیده­ست شَهَنشاهِ کَرَم
خیز تا جانِ تو بر عیش و تماشا بِزَند ۷

کَفِ حاجَت بِگُشا جامِ الهی بِسِتان
تا شُعاعِ میِ جان بر رُخ و سیما بِزَند ۸

رُخ و سیمایِ تو زان رونَق و نوری گیرد
که کَفِ شَقِّ قَمَر بر مَهِ بالا بِزَند ۹

بر سَرَت بَردَوَد و عقل دَهَد مَغزِ تو را
عقلِ پُرمَغزِ تو پا بر سَرِ جوزا بِزَند ۱۰

خواجه بَربَند دو گوش و بِگُریز از سُخَنَم
وَرْنَه در رَخْتِ تو هم آتشِ یَغْما بِزَند ۱۱

بِگُریز از من و از طالِع شیراَفْکَنِ من
کَاخْتَرَم کوکَبه بر آدم و حَوّا بِزَند ۱۲

هین خَمُش باش که نورِ تو چو بر دل‌ها زد
نورْ محسوس شود بر سَر و بر پا بِزَند ۱۳