غزل ۸۲۸ - هر که را اسرار عشق اظهار شد

هر کِه را اسرارِ عشقْ اِظْهار شُد
رَفت یاری زان که مَحْوِ یار شُد ۱

شمعِ اَفْروزان بِنِه در آفتاب
بِنْگَرَش چون مَحوِ آن اَنْوار شُد؟ ۲

نیست نورِ شمع هست آن نورِ شمع
هم نشُد آثار و هم آثار شُد ۳

همچُنان در نورِ روحْ این نارِ تَنْ
هم نشُد این نار و هم این نار شُد ۴

جویْ جویان است و پویانْ سویِ بَحْر
گُم شود چون غَرقِ دریابار شُد ۵

تا طَلَب جُنْبان بُوَد مَطْلوب نیست
مَطْلَب آمد آن طَلَب بی‌کار شُد ۶

پس طَلَب تا هست ناقِص بُد طَلَب
چون نَمانَد آن گَهی سالار شُد ۷

هر تَنِ بی‌عشق کو جویَد کُلَه
سَر ندارد جُملِگی دَستار شُد ۸

تا بِبینَد ناگهانی گُلْرُخی
بر وِیْ آن دَستار و سَر چون خار شُد ۹

هَمچو من شُد در هوایِ شَمسِ دین
آن کِه او را در سَر این اَسْرار شُد ۱۰