هوش مصنوعی:
شاعر از ترس از آینده و سرنوشت نامعلوم خود میگوید و نگران است که پس از مرگ به کجا افکنده خواهد شد. او این ترس را با تشبیه خود به گویی بیسر و پا بیان میکند که نشاندهنده احساس درماندگی و بیپناهی اوست.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق فلسفی درباره مرگ و سرنوشت است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، بیان احساسات شدید مانند ترس و درماندگی ممکن است برای گروههای سنی پایین سنگین باشد.
شماره ۱۳ - زان میترسم که در بلام اندازند
زان میترسم که در بلام اندازند
همچون گویی بی سر و پام اندازند ۱
روزی صد ره بمیرم از هیبت آنک
تا بعد از مرگ در کجام اندازند ۲
همچون گویی بی سر و پام اندازند ۱
روزی صد ره بمیرم از هیبت آنک
تا بعد از مرگ در کجام اندازند ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۸۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - گاهی ز غم نفس وخرد میگریم
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - تن کیست که سرنگون همی باید کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
