غزل ۸۹۳ - نیک بد است آن که او شد تلف نیک و بد

نیکْ بَد است آن کِه او شُد تَلَفِ نیک و بَد
دلْ سَبَد آمد مَکُنْ هر سَقَطی در سَبَد ۱

آن کِه تَواضُع کُند نَگْذَرَد از حَدِّ خویش
یابَد او هستیِ باقیِ بیرون زِ حَد ۲

وا کُن صندوقِ زَر بر سَرِ ایمان فَشان
کاخِر صندوقِ تو نیست یَقینْ جُز لَحَد ۳

تو لَحَدِ خویش را پُر کُن از زَرِّ صِدْق
پُر مَکُنَش از مِسِ شَهوت و حِرص و حَسَد ۴

هر چه تو را غیرِ تو آن بِدَهَد رَد کُنی
چون بِدَهی تو همان دان که شود بر تو رَد ۵

قَلْب مَیاوَر بدانْک غِرِّه کُنی مُشتری
تَرس زِ وَیْلٌ لِکُلّْ جَمَّعَ مالاًوَعَدّ ۶

آن که گُشادی نِمود نَفْسِ تو را تَنگی است
گفت خدا نَفْس را بسته اَمَش فی کَبَد ۷