غزل ۸۹۲ - آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید

آمد شهرِ صیام سَنْجَقِ سُلطان رَسید
دست بِدار از طَعام مایِده جان رَسید ۱

جانْ زِ قَطیعَت بِرَست دستِ طبیعت بِبَست
قَلبِ ضَلالَت شِکَست لشکرِ ایمان رَسید ۲

لشکرِ وَالْعادیات دست به یَغما نَهاد
زاتشِ وَالْموریات نَفْس به اَفْغان رَسید ۳

اَلْبَقَرَه راست بود موسیِ عِمْران نِمود
مُرده ازو زنده شُد چون که به قُربان رَسید ۴

روزه چو قُربانِ ماست زندگی جان ماست
تن همه قربان کنیم جان چو به مهمان رسید ۵

صبر چو ابریست خوش حکمت بارد از او
زانک چنین ماه صبر بود که قرآن رسید ۶

نفس چو محتاج شد روح به معراج شد
چون در زندان شکست جان بر جانان رسید ۷

پرده ظلمت درید دل به فلک برپرید
چون ز ملک بود دل باز بدیشان رسید ۸

زود از این چاه تن دست بزن در رسن
بر سر چاه آب گو یوسف کنعان رسید ۹

عیسی چو از خر برست گشت دعایش قبول
دست بشو کز فلک مایده و خوان رسید ۱۰

دست و دهان را بشو نه بخور و نه بگو
آن سخن و لقمه جو کان به خموشان رسید ۱۱