غزل ۸۹۵ - وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید

وَسوَسه تن گُذشت غُلغُله جان رَسید
مور فرو شُد به گور چَترِ سُلَیمان رَسید ۱

این فَلَکِ آتشی چند کُند سَرکَشی؟
نوحْ به کَشتی نِشَست جوشِشِ طوفان رَسید ۲

چند مُخَنَّث نژاد دَعویِ مَردی کُند؟
رُستمْ خَنْجَر کَشید سام و نَریمان رَسید ۳

جادُوَکانی زِ فَن چند عَصا و رَسَن
مار کنند از فَریب؟ موسی و ثُعْبان رَسید ۴

دُرد به پَستی نِشَست صافْ زِ دُردی بِرَست
گَردنِ گُرگان شِکَست یوسُفِ کَنْعان رَسید ۵

صُبحِ دروغین گُذشت صُبحِ سعادت رَسید
جان شُد و جانِ بَقا از بَرِ جانان رَسید ۶

مِحْنَتِ ایّوب را فاقه یعقوب را
چاره دیگر نبود رَحْمَتِ رَحمان رَسید ۷

دُزد کِه باشد چو رفت شِحْنه ایمان به شهر؟
شِحْنه کِه باشد بگو چون شَهْ و سُلطان رَسید؟ ۸

صِدقْ نِگَر بی‌نِفاق وَصلْ نِگَر بی‌فِراق
طاق طُرُنب یین و طاق طاق شَوَم کان رَسید ۹

مُفْتَعِلُن فاعِلات جانِ مرا کرد مات
جانِ خداخوان بِمُرد جانِ خدادان رَسید ۱۰

میوه دل می‌پَزید روحْ ازو می‌مَزید
بادِ کَرَم بَروَزید حرفِ پَریشان رَسید ۱۱