غزل ۹۳۲ - مها به دل نظری کن که دل تو را دارد

مَها به دل نَظَری کُن که دلْ تو را دارد
که روز و شب به مُراعاتَتْ اِقْتِضا دارد ۱

زِ شادی و زِ فَرَح در جهان نمی‌گُنجَد
که چون تو یارِ دِلارامِ خوشْ لِقا دارد ۲

هَمی‌رَسَد به گَریبانِ آسْمانْ دَستَش
که او چو سایه زِ ماهِ تو مُقْتَدا دارد ۳

به آفتابِ تو آن را که پُشتْ گرم شود
چرا دلیر نباشد؟ حَذَر چرا دارد؟ ۴

چرا به پَنجه کَمَرگاهِ کوه را نَکَشَد
کسی که زَاطْلَسِ عشقِ خوشَتْ قَبا دارد ۵

تو خود جَفا نکُنی وَرْ کُنی جَفا بر دل
بِکُن بِکُن که به کِردارِ تو رِضا دارد ۶

چرا نباشد راضی بِدانْ جَفایِ لَطیف
که او طَراوتِ آب و دَمِ صَبا دارد ۷

در آتشِ غمِ تو همچو عودْ عَطّاری‌ست
دلِ شریفْ که او داغِ اَنْبیا دارد ۸

خَمُش خَمُش که سُخن آفرینِ مَعنی بَخش
بُرونِ گفتْ سُخَن‌هایِ جانْ فَزا دارد ۹