غزل ۹۳۶ - مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند؟

مرا عَقیقِ تو باید شِکَر چه سود کُند؟
مرا جَمالِ تو باید قَمَر چه سود کُند؟ ۱

چو مَستِ چَشمِ تو نَبْوَد شراب را چه طَرَب
چو هَمرهَم تو نباشی سَفَر چه سود کُند؟ ۲

مرا زَکاتِ تو باید خَزینه را چه کُنم؟
مرا میانِ تو باید کَمَر چه سود کُند؟ ۳

چو یوسُفَم تو نباشی مرا به مصر چه کار؟
چو رفت سایه سُلطان حَشَر چه سود کُند؟ ۴

چو آفتابِ تو نَبْوَد زِ آفتابْ چه نور؟
چو مَنْظَرَم تو نباشی نَظَر چه سود کُند؟ ۵

لِقایِ تو چو نَباشد بَقایِ عُمر چه سود؟
پَناهِ تو چو نباشد سِپَر چه سود کُند؟ ۶

شَبَم چو روزِ قیامَت دراز گشت ولی
دِلَم سَحورِ تو خواهد سَحَر چه سود کُند؟ ۷

شبی که ماه نباشد سِتارگانْ چه زَنَند؟
چو مُرغ را نَبُوَد سَر دو پَر چه سود کُند؟ ۸

چو زور و زَهره نباشد سِلاح و اسب چه سود؟
چو دلْ دلی نَنِمایَد جِگَر چه سود کُند؟ ۹

چو روحِ من تو نباشی زِ روحِ ریحْ چه سود؟
بَصیرتَم چو نَبَخشی بَصَر چه سود کُند؟ ۱۰

مرا به جُز نَظَرِ تو نَبود و نیست هُنر
عِنایَتَت چو نباشد هُنر چه سود کُند؟ ۱۱

جهانْ مِثالِ درخت است بَرگ و میوه زِ توست
چو برگ و میوه نباشد شَجَر چه سود کُند؟ ۱۲

گُذر کُن از بَشریَّت فرشته باش دِلا
فرشتگی چو نباشد بَشَر چه سود کُند؟ ۱۳

خَبَر چو مَحْرَمِ او نیست بی‌خَبَر شو و مَست
چو مُخْبرَشْ تو نباشی خَبَر چه سود کُند؟ ۱۴

زِ شَمسِ مَفْخَرِ تبریز آن کِه نور نیافت
وجودِ تیره او را دِگَر چه سود کُند؟ ۱۵