غزل ۹۷۲ - عاشقانی که باخبر میرند

عاشقانی که باخَبَر میرند
پیشِ معشوقِ چون شِکَر میرند ۱

از اَلَستْ آبِ زندگی خوردند
لاجَرَم شیوه دِگَر میرند ۲

چون که در عاشقی حَشَر کردند
نی چو این مَردم حَشَر میرند ۳

از فرشته گُذشته‌اند به لُطف
دور ازیشان که چون بَشَر میرند ۴

تو گُمان می‌بَری که شیرانْ نیز
چون سَگانْ از بُرونِ دَر میرند ۵

بِدَوَد شاهِ جانْ به اِسْتقبال
چون که عُشّاقْ در سَفَر میرند ۶

همه روشن شوند چون خورشید
چون که در پایِ آن قَمَر میرند ۷

عاشقانی که جانِ یکدِگَرند
همه در عشقِ هَمدِگَر میرند ۸

همه را آبِ عشقْ بر جِگَر است
همه آیَند و در جِگَر میرند ۹

همه هستند هَمچو دُرِّ یَتیم
نه بَرِ مادر و پدر میرند ۱۰

عاشقانْ جانِبِ فَلَک پَرَّند
مُنکِرانْ در تَکِ سَقَر میرند ۱۱

عاشقانْ چَشمِ غَیب بُگْشایَند
باقیانْ جُمله کور و کَر میرند ۱۲

وان کِه شب‌ها نَخُفته‌اند زِ بیم
جُمله بی‌خوف و بی‌خَطَر میرند ۱۳

وان کِه این جا عَلَف پَرَست بُدند
گاو بودند و هَمچو خَر میرند ۱۴

وان کِه امروز آن نَظَر جُستَند
شاد و خندان در آن نَظَر میرند ۱۵

شاهِشان بر کِنارِ لُطف نَهَد
نی چُنین خوار و مُحْتَضَر میرند ۱۶

وان کِه اخلاقِ مُصطفیٰ جویَند
چون ابوبکر و چون عُمَر میرند ۱۷

دور ازیشان فَنا و مرگ وَلیک
این به تَقدیر گفتم اَرْ میرند ۱۸