هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از بیخوابی و اندوه خود میگوید، به گونهای که شب و روز برایش یکسان شده و زمان را تشخیص نمیدهد. او احساس میکند که این شب بسیار طولانی است و گویی روز هم به پایان شب کمک نمیکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند بیخوابی و اندوه نیاز به سطحی از بلوغ ذهنی برای درک کامل دارد.
شماره ۴۳ - چندان که به ناله میگشایم لب را
چندان که به ناله میگشایم لب را
وز بیخوابی میشمرم کوکب را ۱
خود روز پدید نیست یا رب چه شب است
کامشب گویی روز فروشد شب را ۲
وز بیخوابی میشمرم کوکب را ۱
خود روز پدید نیست یا رب چه شب است
کامشب گویی روز فروشد شب را ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۲ - دوش آمد و گفت: چند جانت سوزم
گوهر بعدی:شماره ۴۴ - گر زلفِ بتم نیی تو ای شب بسر آی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
