غزل ۱۰۰۰ - آنچ گل سرخ قبا می‌کند

آنچ گُلِ سُرخْ قَبا می‌کُند
دانَم من کانْ زِ کجا می‌کُند ۱

بیدِ پیاده که کَشیدست صَف
آنچ گُذشتست، قَضا می‌کُند ۲

سوسنْ با تیغ و سَمَنْ با سِپَر
هر یک تَکبیرِ غَزا می‌کُند ۳

بُلبُلِ مِسْکین که چه‌ها می‌کَشَد
آه از آن گُل که چه‌ها می‌کُند ۴

گوید هر یک زِ عَروسانِ باغ
کان گُلْ اشارت سویِ ما می‌کُند ۵

گوید بُلبُل که گُل آن شیوه‌ها
بَهرِ منِ بی‌سَر و پا می‌کُند ۶

دست بَرآورده به زاری چَنار
با تو بگویم چه دُعا می‌کُند ۷

بر سَرِ غُنچه کِی کُلَه می‌نَهَد؟
پُشتِ بنفشه کِی دوتا می‌کُند؟ ۸

گر چه خَزان کرد جَفاها بَسی
بین که بهارانْ چه وَفا می‌کُند ۹

فَصلِ خَزانْ آنچه به تاراج بُرد
فَصلِ بهار آمد، اَدا می‌کُند ۱۰

ذِکرِ گُل و بُلبُل و خوبانِ باغ
جُمله بَهانه‌ست، چرا می‌کُند؟ ۱۱

غَیرتِ عشق است، وَگَر نه زبان
شَرحِ عِنایاتِ خدا می‌کُند ۱۲

مَفْخَرِ تبریز و جهانْ شَمسِ دین
باز مُراعاتِ شما می‌کُند ۱۳