در عریانی و بی روئی آدم علیه السّلام گویدو ملامت کردن حضرت جبرئیل علیه السلام مر او را در خوردن گندم فرماید

بحالی جبرئیل آمد ز داور
بگفت آدم نمود خویش بنگر ۱

ببین تا بر سرت اکنون چه آمد
ندیدی کین بلایت از که آمد ۲

نگفتم مر ترا گندم مخور تو
همی فرمان دیو انجام مبر تو ۳

بگفتم مر ترا فرمان نبردی
بقول دیو مر گندم بخوردی ۴

ز فعل زشت شیطان در بلائی
چنین استاده رسوا مبتلائی ۵

نبردی هیچ فرمان خداوند
فتادی این چنین مجروح در بند ۶

کسی هرگز کند آنچه تو کردی
که مر فرمان زخود راه ببردی ۷

ز نافرمانی اکنون دور ماندی
بماتم در میان سور ماندی ۸

زنافرمانی اکنون خوار گشتی
تو و حوّا چنین غمخوار گشتی ۹

کنون این درد را درمان نباشد
که کار حق چنین آسان نباشد ۱۰

چو خود کردی و خود خوردی سرانجام
بشد ننگ و بشد یکبارگی نام ۱۱

ملایک درتو حیرانند جمله
ز اندوه تو گریانند جمله ۱۲

تمام حوریان از بهرت آدم
در اینجا خون دل افشان دم دم ۱۳

زمین و آسمانها در خروشست
ز بهرت جمله چون دیگی بجوشست ۱۴

ترا از ره ببرد و دادگندم
فکندت ناگهان اینجایگه گم ۱۵

ترا از ره ببرد آن زشت مکّار
کند شیطان بعالم این چنین کار ۱۶

ترا بد خصم آدم نفس و شیطان
ترا افکنده از ره او بدینسان ۱۷

ترا بُد دشمن و شد دوست اینجا
وطن کرده درون پوست اینجا ۱۸

ترا او دشمن است و خوار کردست
چنین اینجایگه افگار کردست ۱۹

ترا از ره ببرد و قول او گوش
بکردی و شُدَت حق کل فراموش ۲۰

بقول او خودت بر باد دادی
تو قول حق زجان دادی ندادی ۲۱

ز قول اوگنهکاری در این دم
ز من بشنو درست اکنون تو آدم ۲۲

ز قول او گنهکاری گنهکار
بقول حق سزاواری سزاوار ۲۳

ز قول او خود اندر چه فکندی
که تاحیران و زار و مستمندی ۲۴

ز قول او چنین رسوائی آدم
چنین حیران دل و شیدائی آدم ۲۵

ستاده آدم اندر نزد جبریل
سیه رخ مانده او از سرّ تاویل ۲۶

شده از دست کار و گشته افگار
فرومانده ضعیف و خوار وبی یار ۲۷