غزل ۱۰۳۱ - جان من و جان تو بسته‌ست به همدیگر

جانِ من و جانِ تو بَسته‌ست به همدیگر
هم رنگ شَوَم از تو گَر خیر بُوَد گَر شَر ۱

ای دِلْبَرِ شَنگِ من ای مایه رنگِ من
ای شِکَّرِ تَنگِ من از تَنگِ شِکَر خوش تَر ۲

ای ضَربَتِ تو مُحکَم ای نُکته تو مَرهَم
من گشته تَمامی کَم تا من تو شُدم یک سَر ۳

همسایه ما بودی چون چهره تو بِنْمودی
تا خانه یکی کردی ای خوش قَمَرِ اَنْوَر ۴

یک حَمله تو شاهانه بَردار تو این خانه
تا جُز تو فَنا گردد کَاللّهُ هُوَ الْاَکْبَر ۵

چون مَحو کُند راهَم نی جویَم و نی خواهم
زیرا همه کَس دانَد کِاکْسیر نخواهد زَر ۶

از تابِشِ آن کوره مِس گفت که زَر گشتم
چون گشت دِلَش تابان زان آتشِ نیکوفَر ۷

مِس باز به خویش آمد نوشَشْ همه نیش آمد
تا باز به پیش آمد اِکْسیرگَرِ اَشْهَر ۸