غزل ۱۰۳۶ - ای رخت فکنده تو بر اومید و حذر بر

ای رَخْت فکَنْده تو بر اومید و حَذَر بر
آخِر نَظَری کُن به نَظَربَخشْ فِکَر بر ۱

ای طالِب و ای عاشق بِنْگَر به طَلَب بَخش
بِنْگَر به مُوثِّر تو چه چَفْسی به اَثَر بر؟ ۲

او می‌کَشَدَت جانِبِ صُلح و طَرَفِ جنگ
گَهْ صُحبتِ یاران و گَهی اوجِ سَفَر بر ۳

در تو نِگَران او و تو را چَشمْ چپ و راست
او با تو سُخَن گوی و تو را گوشْ سَمَر بر ۴

او می‌زَنَد این سیخ و هُشِ گاوْ سویِ یوغ
عیسی‌ست رَفیق و هُشِ خَربَنده به خَر بر ۵

هر گاو و خَریْ سیخ خورَد بر کَفَل و پُشت
تو سیخِ نِدامَت خوری بر سینه و بر بر ۶

زان سیخْ کَبابِ دلِ تو گَر نشُد آگَهْ
پُخته کُنَدَت مَطْبَخی‌اَش نارِ سَقَر بر ۷

گَهْ کاسه گرفتی که حَلیماب و زَفَر کو؟
گَهْ چَنگ گرفتی تو به تَقریعِ زُفَر بر ۸

زَافْشارِشِ مرگ آن رُخِ تو گردد چون زَر
زَر بازدَهیّ و بِنَهی سَر به حَجَر بر ۹

بَس چند کُنی عشوه تو در مَحفِلِ کوران
بَس چند زنی نَعْره تو بر مَسْمَعِ کَر بر ۱۰