الحكایة و التمثیل

بس عجب دیوانهٔ فرتوت بود
دایمش نه جامه و نه قوت بود ۱

عاشقی خوش بود و مجنونی شگرف
غرقهٔ دیرینهٔ این بحر ژرف ۲

روز و شب میسوختی از عشق دوست
هرکه میسوزد ز عشق او نکوست ۳

روزگاری بود تا در صد عنا
گرد او میگشت گرداب بلا ۴

لاجرم در جملهٔ عمر دراز
شادمان دستی بدل ننهاد باز ۵

از شراب نامرادی مست بود
زیر پای پیل محنت پست بود ۶

دایماً میگفت با چشم پر آب
ای خدا بازت دهم آخر جواب ۷

وقت مردن بیدلی را خواند او
پس وصیت کردش و بنشاند او ۸

گفت چون جانم برآید از تنم
برکش از بهر کفن پیراهنم ۹

پیش دل بشکاف از بیرون من
پس برون کن این دل پرخون من ۱۰

برکفن بر سنگ گور و خشت و خاک
بر خط از خون دلم بنویس پاک ۱۱

کاخر این بیدل جوابت باز داد
مرد و مشتی خاک و آبت باز داد ۱۲

مینگنجیدی تو با او در جهان
با تو بگذاشت او جهان رفت از میان ۱۳

جانش شب خوش کرد و تن ناشاد شد
وز جهان جان ستان آزاد شد ۱۴

گر جهان و جانشود در مفلسی
دایماً جان و جهان را تو بسی ۱۵

من چه خواهم کرد پیدا ونهان
بی تو ای جان و جهان جان و جهان ۱۶

تامرا از عمر میماند نفس
مذهبم الجار ثم الدار بس ۱۷