آوردن باد صبا بلبل را بنزد گل و وصال ایشان باهم

هر دو با هم آمدند تا گلستان
رفت و او را برد نزد دلستان ۱

چون جمال گل بدید آن مستمند
از زبان خویشتن برداشت بند ۲

در مدیح گل بصوت دل ربا
داستانی خواند در پیش صبا ۳

در میان ناله و زاری گذار
گفت دورم بعد از این از خود مدار ۴

گل بچشم مرحمت در وی نگاه
کرد و گفت ای مستمند پرگناه ۵

عالمی را بر سرم بفروختی
این چنین دستان ز که آموختی ۶

عاجزا از گلستان آوارگی
میکنی دیگر مکن بیچارگی ۷

روز و شب در بزم ما میباش شاد
باده مینوش و مده خود را بباد ۸

در وصال یار محرم باش خوش
بامیی صافی تو همدم باش خوش ۹

هر زمان در وصل یار گلعذار
باش دور از آفت رنج وغبار ۱۰

در جمال گل نظر بازی مکن
بر دل و بر جان خود بازی مکن ۱۱

باغبان را چون ز بلبل شد خبر
در گلستان رفت آن شوریده سر ۱۲

روز و شب با گل همی بازد هوس
با صبا و گل شده است او همنفس ۱۳

باغبان را آتشی در جان فتاد
پیش گلزار آمد و کین در نهاد ۱۴

صبحگاهی بد که آمد سوی باغ
دل ز دست بلبل مسکین بداغ ۱۵