غزل ۳۴ - دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما

دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما
آئینهٔ خدای نما جان پاک ما ۱

تاامر و خلق جمله شود دوست دست صنع
کشته است تخم مهر گیاهی بخاک ما ۲

درما فکنده دانهٔ از مهر خویشتن
تا کاینات جمع شود در شباک ما ۳

در بدو آفرینش و تخمیر آب و گل
با آب و تاب عشق سرشتند خاک ما ۴

مستان پاک طینت میخانهٔ الست
گیرند باده های مروّق زتاک ما ۵

ما را درون سینهٔ خود جای داده اند
هستند آسمان و زمین سینه چاک ما ۶

فردوس جای ما و ملک همنشین حور
کزخاک آن سرای بود خاک پاک ما ۷

مسجود هر فرشته و محبوب روح قدس
یارب چه گوهر است نهان زیر خاک ما ۸

فیض از زبان خویش نمیگوید این سخن
حرفی است از زبان امامان پاک ما ۹