هوش مصنوعی: این متن عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و اشتیاق به معشوق الهی است که به عنوان شفا دهنده دردها و نقص‌های انسان توصیف شده است. شاعر از عشق به عنوان آتشی مقدس یاد می‌کند که جان و دل را می‌سوزاند اما در عین حال، آن را بهتر از آب زندگی و مایه ایمان می‌داند. متن همچنین به بهشت، کوثر، و باغ‌های بهشتی اشاره دارد و از تبدیل رنج‌ها به شادی سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم معنوی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

غزل ۴۲ - ای دوای درد بیدرمان ما

ای دوای درد بیدرمان ما
وی شفای علت نقصان ما ۱

آتشی از عشق خود در ما زدی
تا بسوزی هم دل و هم جان ما ۲

آتشی خوشتر زآب زندگی
کان بود هم جان و هم ایمان ما ۳

صدهزار احسنت ای آتش فروز
خوش بسوزان منتت برجان ما ۴

خوش بسوزان ما در این آتش خوشیم
تیزتر کن آتش سوزان ما ۵

آتشست این عشق یا آب حیات
یا بهشت و کوثر و رضوان ما ۶

یاکه باغ و بوستان و گلشنست
یاگلست و لاله و ریحان ما ۷

سوخت خارستان ما یکبارگی
شد گلستان کلبهٔ احزان ما ۸

صد هزاران آفرین از جان و دل
باد هر دم فیض بر جانان ما ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۱ - جمال تست بروز آفتاب روزن ما
گوهر بعدی:غزل ۴۳ - ای فدای عشق تو ایمان ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.