غزل ۱۱۲۳ - پرده خوش آن بود کز پس آن پرده دار

پَرده خوش آن بُوَد کَزْ پَسِ آن پَرده دار
با رُخِ چون آفتابْ سایه نِمایَد نِگار ۱

آید خورشیدوار ذَرّه شود‌ بی‌قَرار
کان رُخِ هَمچون بهار از پَسِ پَرده مَدار ۲

خیز که این روزِ ماست روزِ دِلْفروز ماست
از جِهَتِ سوزِ ماست عشقْ چُنین پُرشَرار ۳

خیز که رَستیم ما بَندْ شِکَستیم ما
خیز که مَستیم ما تا به اَبَد‌ بی‌خُمار ۴

خیز که جان آمده‌‌ست جان و جهان آمده‌ست
دست زَنان آمده‌‌ست ای دلْ دستی بَرآر ۵

آبِ حَیات آمده‌‌ست روزِ نَجات آمده‌ست
قَند و نَبات آمده‌‌ست ای صَنَمِ قَنْدبار ۶

بَنده آن پَرده‌اَم گوشْ گِران کرده‌ام
تا که به گوشم دَهان آرَد آن پَرده دار ۷

مَکْرِ مرا چون بدید مَکْرِ دِگَر او پَزید
آمد و گوشم گَزید گفت هَلا ای عَیار ۸

بی اَدَبی هم نِکوست کانْ سَبَبِ جنگِ اوست
سَر نَکَشم من زِ دوست بهرِ چنین کار و بار ۹

جنگ تو است این حَیات زان که ندارد ثبات
جنگِ تو خوش چون نَبات صُلْحِ تو خود زینهار ۱۰