غزل ۱۱۴ - دل بوفای تو نهادن خوش است

دل بوفای تو نهادن خوش است
جان بتمنای تو دادن خوش است ۱

گر سرعاشق برود رفته باش
بر قدم عشق ستادن خوش است ۲

پای کشیدن زهمه کارها
سربسر عشق نهادن خوش است ۳

یکسره بر خواستن از هر دو کون
بر قدم دوست فتادن خوش است ۴

دل زجهان کندن جان کندنست
روز ازل دل ننهادن خوش است ۵

پای برین توده غبرا زدن
روسوی فردوس نهادن خوش است ۶

نیست خوشی فیض درین خاکدان
از عدم آباد نزادن خوش است ۷