غزل ۱۱۳ - یار ما گر میل صحرا می‌کند، صحرا خوش است

یار ما گر میل صحرا می‌کند، صحرا خوش است
میل دریا گر کند، در چشم ما دریا خوش است ۱

گر نماید روی او، خود رفتن دلها نکوست
ور بپوشد رخ، ز حسرت شور در سرها خوش است ۲

در وصالش چون نوازد مستی ما خوش بود
در فراقش گر گدازد نالهای ما خوش است ۳

هر چه خواهد خاطرش، ما آن شویم و آن کنیم
هر کجا ما را دهد جا، جای ما آنجا خوش است ۴

زاهدان را زهد و تقوی، عاقلان را ننگ و نام
عاشقان را غمزه‌های یار بی پروا خوش است ۵

عاشقان را باغ و بستان عارض جانان بود
داغ سوداشان به جای لاله حمرا خوش است ۶

ای که خواهی شور دریا آب چشم ما ببین
دُرّ و لعل از خون دل، در قعر این دریا خوش است ۷

ای که هستی میفروشی در جهان جای تو خوش
بی سر و پایان کوی نیستی را جا خوش است ۸

هر که را چون فیض وحشت باشد از ابنای دهر
گوش بسته، لب خموش و چشم نابینا خوش است ۹