غزل ۱۱۶ - منوش ساغر دنیا که درد ناب نماست

منوش ساغر دنیا که درد ناب نماست
درونش خون دلست از برون شراب نماست ۱

هر آنچه در نظر آید ز زینت دنیا
بنزد اهل بصیرت سراب آب نماست ۲

ببر مگیر عروس جهان که غدار است
مرو بجامه خوابش که پیر شاب نماست ۳

مدوز کیسهٔ نفعش که نفع او ضرر است
مخور فریب خطایش جهان صواب نماست ۴

درونش تیره و تنگ از برون بود روشن
ز ذره کمتر و در دیده آفتاب نماست ۵

برونش عیش و طرب وز درون غم و محنت
درون فسرده و بیرونش آب و تاب نماست ۶

غمزه اش کند اندوه جلوهٔ راحت
زعشوه اش دل ناکام کامیاب نماست ۷

رین سرا دل اشکسته بیت معمور است
اگرچه در نظر بی بصر خراب نماست ۸

جهانست خواب پریشان گهی شوی بیدار
که زیر خاک نخسبی اگر چه خواب نماست ۹

نظر بصورت دنیاست آنچه گفتی فیض
بمعنی ارنگری سوی حق شتاب نماست ۱۰