غزل ۱۲۶ - هر جا معشوق تازه روئی است

هر جا معشوق تازه روئی است
از میکده ی خدا سبوئی است ۱

زان چشمه ی جان فزا روان است
هر جا از حسن آبروئی است ۲

زلف همه دلبران عالم
از طرهٔ یار تار موئی است ۳

هر جا مشکی و عنبری هست
از گیسوی آن نگار بوئی است ۴

در هر که جمال با کمالیست
از بحر محیط دوست جوئی است ۵

از ره نروی که اوست مقصود
هر جا در هر دل آرزوئی است ۶

غافل نشوی که اوست مطلوب
هر جا طلبی و جستجوئی است ۷

این طرفه که قبله جز یکی نیست
روی دل هر کسی به سویی است ۸

ای فیض به جز حدیث او نیست
هر جا سخنی و گفت و گوئی است ۹