غزل ۱۳۵ - پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست

پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست
زدن تیشه بر این کوه مرا پیشه شدست ۱

خواهش من دگر و آنچه تو خواهی دگرست
نخل امید مرا غیرت تو تیشه شدست ۲

هر نهالی که خیال قد و بالای تو گشت
ریشهٔ شد بدل اکنون همه دل ریشه شدست ۳

دم بدم در دلم از غصه نهالی کارم
از درخت غم تو باغ دلم بیشه شدست ۴

بیش ازین تاب جفای تو ندارم جانا
بس که بگداخت سراپای دلم شیشه شدست ۵

متصل میکندش تا که در آرد از پای
غم هجران تو بنیاد مرا تیشه شدست ۶

ناله ام مطرب و خون باده و چشمم ساغر
یادتو ساقی این بزم و دلم شیشه شدست ۷

گل سرخست رخت یاشده از می گلگون
زعفرانیست رخم یا گل کافیشه شدست ۸

بس که در حسن سراپای تو اندیشه نمود
پای تا سر دل حیرت زده اندیشه شدست ۹

فیض هر روز بنظم غزلی پردازد
سفتن گوهر معنیش مگر پیشه شدست ۱۰