غزل ۱۴۱ - آن ملاحت که تو داری گهر حسن آنست

آن ملاحت که تو داری گهر حسن آنست
به بهایش نرسد هیچ متاع ار همه جانست ۱

ما نداریم متاعی که بود درخور وصلت
تو گران قیمتی و هر چه تو را هست گرانست ۲

با تو سودا نتوانیم مگر لطف کنی تو
کانچه ما را به از آن نه همه چیزت به از آنست ۳

بوسه‌ای گر برباید ز لبت سوخته جانی
شود او زنده و جاوید و لب لعل همانست ۴

سهل باشد ز تو سودی ببرد عاشق مسکین
کز عطای تو تو را هیچ نه نقصان نه زیانست ۵

میزند بر لب من دست ادب قفل خموشی
ور نه بسیار سخن هست که محتاج بیانست ۶

حرف سودا سخن سود و زیان هیچ مگو فیض
کاین سخن چون سر سودا زده گوید هذیانست ۷