غزل ۱۱۲۸ - بر سر ره دیدمش تیزروان چون قمر

بر سَرِ رَهْ دیدَمَش تیزْرَوان چون قَمَر
گفتم بَهرِ خدا یک دَمه آهسته تَر ۱

یک دَم ای ماهْ وَش اسپ و عِنان را بِکَش
ای تو چو خورشید و خور سایه زِ ما زو مَبَر ۲

گفت مَنَم آفتاب نیست تو را تابِ تاب
زان که زِ یک تابِ من از تو نَمانَد اَثَر ۳

زان که تو در سَردسیر داشته‌یی رَخْتِ خُشک
خُشک لَب و چَشمْ تَر بوده‌یی از خُشک و تَر ۴

بُرجِ من آن سوتَراست دور زِ خُشک و تَراست
نیکْ عَجَب گوهراست نیکْ پُر از شور و شَر ۵

از پَسِ چندین حِجاب چاکْ زَدَستی تو جَیب
از پَسِ پَرده تو را یاوه شده پا و سَر ۶

جانِبِ تبریز تاز جانِبِ شمعِ طِراز
شَمسِ حَقِ سَرفَراز تا شَوَدَت زیب و فَر ۷