غزل ۱۷۴ - ما را که نوای بی نوائیست

ما را که نوای بی نوائیست
مستی ز شراب کبریائیست ۱

تا حشر بخویشتن نیائیم
هشیار و یا زحق جدائیست ۲

ساقی قدحی بده که مستی
بهتر زعبادت ریائیست ۳

ما معتکفیم در خرابات
ما را چه مجال پارسائیست ۴

از ما طمع صالح خامیست
مستیست چه جای خودنمائیست ۵

بیگانه مباش زاهد از ما
ما را با دوست آشنائیست ۶

ای فیض ازین صریح تر گوی
ما را از دوست کی جدائیست ۷