غزل ۱۸۲ - چو دل قرار در آن زلف بیقرار گرفت

چو دل قرار در آن زلف بیقرار گرفت
جنون عشق زدست دل اختیار گرفت ۱

قرارگاه بسی جستم و نشد حاصل
به بی قراری آخر دلم قرار گرفت ۲

سپاه حسن بفن ملک دل گرفت از من
باختیار ندادم به اضطرار گرفت ۳

زعلم دم نزنم یاز عقل لاف دگر
که هر چه بود مرا زین متاع یار گرفت ۴

مراز کشتهٔ امسال هیچ نیست بدست
زپیش حاصل صدساله عشق یار گرفت ۵

در آن بدم که مگر پی بسر کار برم
که سرّ کار زدستم عنان کار گرفت ۶

بر آن شدم که زدهر اعتبار بستانم
چنان شدم که زمن دهر اعتبار گرفت ۷

خیال بستم کز دل غبار بزدایم
ازین خیال که بستم دلم غبار گرفت ۸

بیا بیا زسخن های فیض فیض ببر
که هر چه گفت و نوشت او زکردگار گرفت ۹

زپیش خویش نگوید حدیث و بنویسد
که در طریق ادب راه هشت و چارگرفت ۱۰