غزل ۱۹۳ - من نروم ز پیش تودست منست و دامنت

من نروم ز پیش تودست منست و دامنت
نوش منست نیش تودست منست و دامنت ۱

خواه مرا به تیر زن خواه ببر سرم زتن
دست ندارم از تو من دست منست ودامنت ۲

چون شوم از تو جدا دامن توکنم رها
از بر تو روم کجا دست منست و دامنت ۳

بندگی تو بس مرا ذکر تو هم نفس مرا
نیست بجزمن توکس مرادست منست ودامنت ۴

عشق تو رهبر منست لطف تو یاور منست
دست تو بر سرمنست دست منست و دامنت ۵

چشم منست و روی تو گوشم وگفتگوی تو
پای منست و کوی تو دست منست و دامنت ۶

روی دل است سوی تو قوت دلست بوی تو
مستیم از سبوی تو دست منست و دامنت ۷

قوت روان من توئی گنج نهان من توئی
جان جهان من توئی دست منست و دامنت ۸

حسن تو بوستان من روی تو گلستان من
مهر تو مهر جان من دست منست و دامنت ۹

مهر تواست جان من ذکر تو و زبان من
وصف تو و بیان من دست منست و دامنت ۱۰

فیض بس است گفتگو برجه و دامنش بجو
چو بکف آوری بگو دست منست ودامنت ۱۱