هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از عشق به عنوان راهنمای رشد و رستگاری سخن میگوید. شاعر عشق را تنها مسیر نجات میداند و از معشوق میخواهد تا با بخشیدن جرعهای از عشق، جان او را جاودانه کند. شعر بر اهمیت عشق الهی و وابستگی روح به آن تأکید دارد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عشق الهی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار بوده و مناسب مخاطبان با سطح درک بالاتر است.
غزل ۲۱۷ - اهتدوا بالعشق طلاب الرشد
اهتدوا بالعشق طلاب الرشد
گم شود آنکو ره دیگر رود ۱
من بفتراک غم عشق کسی
بستهام دل را بحبل من مسد ۲
ای نگار می فروش عشوهگر
مست عشقت فارغ است از نیک و بد ۳
شربتی زان لب بکام من رسان
تا بماند زنده جانم تا ابد ۴
چشمهٔ خضر است آن نوش دهان
منع تشنه از زلالت کی رسد ۵
اسقنی من فیک من عین الحیوهٔ
شربهٔ حیی بها عمر الابد ۶
فیض را محروم از وصلت مکن
کو ندارد غیر عشقت مستند ۷
گم شود آنکو ره دیگر رود ۱
من بفتراک غم عشق کسی
بستهام دل را بحبل من مسد ۲
ای نگار می فروش عشوهگر
مست عشقت فارغ است از نیک و بد ۳
شربتی زان لب بکام من رسان
تا بماند زنده جانم تا ابد ۴
چشمهٔ خضر است آن نوش دهان
منع تشنه از زلالت کی رسد ۵
اسقنی من فیک من عین الحیوهٔ
شربهٔ حیی بها عمر الابد ۶
فیض را محروم از وصلت مکن
کو ندارد غیر عشقت مستند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۴۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۱۶ - تا کی ز صلاح من و زهد تو بگویند
گوهر بعدی:غزل ۲۱۸ - آن شوخ که داد دلبری داد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
